WOEF WOEF! Daar ben ik weer eens. Onlangs heeft Gert mij mee op vakantie genomen naar Denemarken.
Het was bijna alle dagen prachtig weer, maar uitgerekend tijdens die ene druilerige dag moest hij zonodig een paar stations bezoeken.
Als jullie vinden dat ik maar chagrijnig kijk op deze foto: dat klopt helemaal!
Ik zal het uitleggen: op 23 kilometer afstand van dit station moest Gert per se de wachtkamer van een ander station bekijken.
Geen idee waarom, maar hij wilde daar naar binnen. Helaas was er juist ook een klasje kleuters die daar zaten te wachten.
En die wilden allemaal aan mij zitten... IEKS! Ik heb een hekel aan kleuters. Maar Gert vond de blonde kleuterjuf kennelijk wel leuk
en moest zonodig indruk maken met de paar woordjes Deens die hij spreekt.
"Han heder Ayko" hoorde ik hem zeggen. Gelijk begonnen al die kleuters "Aykø, Aykø!" te brullen en wilden ze mij allemaal aaien.
"Vi kommer fra Holland" begon hij nog tegen de blonde toverfee, maar hij had pech, want er stopte buiten een busje en de kleuters
werden naar buiten gedirigeerd. Tot nooit meer ziens, ha ha!
Een kleine drie kwartier later had ik dus nog steeds de pest in. Normaliter ben ik echt het zonnetje in huis, maar op deze foto heb
ik nog last van het opgelopen kleutertrauma. Hier geen fraaie wachtkamer. Sterker nog: dat stationsgebouw is niet eens meer als
dusdanig in gebruik.
Vraag: op welk station zat ik strontchagrijnig te wezen. En voor de eeuwige roem: waarvoor wordt het stationsgebouw tegenwoordig
gebruikt?
Pootje van Ayko
Algemeen
